Dhampir.

Dhampir - mityczny mieszaniec, pół wampir pół człowiek, który rodzi się ze związku ludzkiej matki i wampirycznego ojca. Dhampiry wywodzą się z folkloru cygańskiego. Ogólnie przyjmuje się, że dhampir po ojcu dziedziczy pewne zdolności właściwe tylko wampirom. Są one indywidualne dla każdego dhampira np. jeden dhampir może przebywać na świetle słonecznym, musi za to pić krew, inny nie może przebywać na słońcu, ale nie musi pić krwi, jeszcze inny może przebywać na słońcu i nie pić krwi. Posiadają również nadprzyrodzone umiejętności jak: czynnik regeneracyjny, ostre zmysły, wytrzymałość, siłę i szybkość.
Po matce-człowieku dhampiry dziedziczą przeważnie ludzkie słabości i uczucia, jak np. miłość, strach, nienawiść.
W książkach i filmach dhampiry często stają po stronie dobra, walcząc z prawdziwymi wampirami.

Kain - pierwszy wampir.

Legenda głosi, że pierwszym wampirem był Kain. Został on przeklęty przez Boga dlatego, że zabił swojego brata Abla. „I Bóg opatrzył Kaina znakiem, żeby nie uśmiercił go nikt kto go spotka” [Księga Rodzaju 4, 14]. Są dwie wersje jak powstały następne wampiry. Jedna mówi, że Kain znudzony samotnością obdarzył mrocznym pocałunkiem takiego samego wygnańca jak on, a druga, że obdarzył on swojego syna Henocha. A potem razem z Henochem założyli miasto Nod, w którym wampiry i ludzie żyli w pełnej symbiozie.

Nekromancja.

Nekromancja - forma praktyk magicznych, gdzie osoba czarująca (nekromanta) przyzywa duchy zmarłych w celu poznania przyszłości albo w celach własnych (np.usług).
Słowo nekromancja pochodzi od greckiego νεκρός nekrós – martwy oraz μαντεία – wróżyć.
Nekromancja została zakazana i opisana w Biblii: Nie zwracajcie się do mediów spirytystycznych i nie radźcie się tych, którzy trudnią się przepowiadaniem wydarzeń (Kpł 19,31). W świecie grecko-rzymskim ta forma magii była bardzo znana i praktykowana.

Demony słowiańskie.

Demony słowiańskie to byty nadprzyrodzone. W mitologii słowiańskiej zajmują pozycję pośrednią miedzy bogami a ludźmi, czyli zajmują sferę astralną. Zanim wpływ chrześcijaństwa wpłynął na postrzeganie demonów jako tylko złe były też i dobre demony, które pełniły funkcje duchów opiekuńczych. Przed demonami mają chronić nas amulety, zaklęcia ochronne i ofiary błagalne.

W folklorze słowiańskim stosowane są klasyfikacje:

• sfery ludzkiego życia, w które dany demon najczęściej ingeruje - np. Domowik / Poroniec;
• stopnia szkodliwości lub przychylności ludziom - np. Utopiec / Płanetnik;
• teren występowania, zamieszkiwania - np. Wodnik / Leszy / Domowik;
• żywiołu, z którym demon jest najsilniej związany - np. Wodnik / Płanetnik;
• genezy demona (posiada stałą swoją rzeczywistą postać, będący niejako przedstawicielem odrębnego gatunku / wymagający do zaistnienia w ludzkim świecie innej materii lub istoty, powstający niejako wyniku przeobrażenia) - np. Wodnik, Borowy / Płanetnik, Utopiec, Wąpierz, Strzyga;
• istoty demona (materialny, niematerialny – mogący lub nie mogący istotnie fizycznie ingerować w naszą rzeczywistość) – np. Zmora. 

Legenda Sylwetrowa

W średniowieczu znana była legenda o uwięzieniu w roku 317 Lewiatana w podziemiach Lateranu (ówczesnej siedziby papieży) przez papieża Sylwestra I. Pod koniec X wieku ludzie spodziewali się nadejścia nadzwyczajnych zdarzeń. Proroctwa Sybilli powiadały, że wraz z przełomem wieków potwór wydostanie się z więzienia i zniszczy ziemię oraz niebo. Przerażenie wzmagała zbieżność tych wizji z nowotestamentową Apokalipsą św. Jana. Znaku zapowiadającego katastrofę dopatrywano się również w osobie ówczesnego papieża, który uprawiał jakoby praktyki czarnoksięskie (w istocie wykształcony był w matematyce, mechanice i astronomii, budował zegary i instrumenty astronomiczne), a przy tym przybrał imię Sylwestra II. Budziło to podejrzenia, że jeden Sylwester uwięził smoka, a drugi go wypuści. Według legendy, gdy nastał nowy rok 1000, a spodziewana katastrofa nie nadeszła, lud ogarnęła euforia. Cieszono się i bawiono do następnego dnia. Zdarzenie to miało dać początek corocznym sylwestrowym zabawom.

Wesołych Świąt!!!

Wszystkim blogowiczom i czytającym życzę samych radosnych chwil, miłej, rodzinnej atmosfery, dużo miłości a mało złości i smutku, by każdy dzień był taki jak w wigilię, radosny :)

Krampus

Słowo Krampus pochodzi od staroniemieckiego słowa Krampen, czyli pazur. Krampus pełni rolę anty- Mikołaja, karze niegrzeczne dzieci. W rejonach alpejskich przedstawiany jest jako inkub, który towarzyszy świętemu Mikołajowi. W tradycji młodzi mężczyźni przebierają się za Krampusa w pierwszych dwóch tygodniach grudnia, szczególnie wieczorem 5 grudnia i straszą dzieci i kobiety zardzewiałymi łańcuchami i dzwonkami chodząc po ulicy. Na niektórych wiejskich terenach dodatkowo istnieje tradycja chłostania rózgami przez Krampusa, szczególnie młodych dziewcząt.
Współczesny kostium Krampusa składa się z drewnianej maski, owczej skóry i rogów.
W Oberstdorfie, w południowo-zachodniej, alpejskiej części Bawarii, podtrzymywana jest tradycja der Wilde Mann (dzikiego człowieka). Wygląd ma podobny do Krampusa, ubrany jest w owczą skórę ale nie ma rogów. Straszy dzieci i dorosłych zardzewiałym łańcuchami i dzwonkami. Nie jest towarzyszem świętego Mikołaja.
 Do innych towarzyszy św. Mikołaja zalicza się Krampus w Austrii, Bawarii, Chorwacji, Słowenii, Friuli, Węgrzech (Krampusz), Klaubauf (Bawaria, Austria, Bartel (Styria), Pelzebock, Pelznickel, Belzeniggl, Belsnickel (Pensylwania), Schmhttps (Szwajcaria), Rumpelklas, Bellzebub, Hans Muff, Drapp lub Buzebergt (Augsburg). Ta tradycja jest szczególnie silna wśród ludów germańskich, z paroma regionalnymi ekspresjami w Stanach Zjednoczonych.
 W niektórych częściach Austrii, Krampusse to straszna postać, prawdopodobnie pochodząca z przedchrześcijańskich tradycji alpejskich. Przebierają się za nią dzieci z biednych rodzin, ubrane w czarne szmaty i maski, ciągną za sobą łańcuchy, i straszą dzieci. Nawiedzają ulice i stoki saneczkarskie podczas festiwalu. Tradycja Krampusumzüge (uciekanie przed Krampusem) wciąż istnieje, jest jednak mniej gwałtowna niż w przeszłości.
W wielu częściach Chorwacji, Krampus jest przedstawiany jako diabeł, noszący łańcuchy na szyi, kostkach i nadgarstkach, a na biodrach łachmany. Kiedy dziecko otrzymuje prezent od świętego Mikołaja dostaje również złotą gałązkę co oznacza ze był grzeczny, natomiast jeśli dziecko było niegrzeczne, Krampus odbiera prezenty i zostawia srebrną gałązkę jako znak złych uczynków dziecka.
Dzieci odstrasza się od czuwania w czasie gdy św. Mikołaj przynosi prezenty przez mówienie im, że jeżeli nie będą spać, Krampus pomyśli, że były niegrzeczne i zabierze je w worku.
Na Węgrzech, Krampusz jest często przedstawiany jako raczej złośliwy niż zły diabeł, ubrany w czarny strój, mający długi, czerwony język, ogon i małe czerwone różki będące raczej zabawne niż przerażające. Krampusz nosi tzw. Virgács, powiązane ze sobą złocone gałązki. Węgierscy rodzice straszą dzieci, że dostaną właśnie Virgács zamiast prezentów jeśli będą niegrzeczne. Pod koniec listopada można kupić wszelkie rodzaje Virgács na ulicach, pomalowane na złoto i przewiązane czerwoną wstążką. Dostanie Virgács nie jest uważane za przerażające, i są one zwykle dawane dzieciom razem z prezentami.